Geweldloos verzet in gezinnen

Wanneer ouders/opvoeders te maken krijgen met verbaal of fysiek geweld van hun kinderen worden zij vaak ook bang om grenzen te stellen omdat het gevolg daarvan zorgt voor nog meer geweld. Ouders merken wel dat het niet werkt om te straffen, te controleren of te beschuldigen. maar jongeren die hun ouders bedreigen, alcohol- of drugs gebruiken, weglopen of extreem gamen stellen hun ouders voor een zeer ingewikkeld dilemma: wanneer ik toegeef is het geweld over, wanneer ik grenzen stel is er direct weer een conflict.

Voortdurende escalaties maken opvoeders machteloos, waardoor volwassenen en jongeren in een negatieve spiraal van emoties en escalaties belanden.  Door uit deze spiraal te stappen en eigen emoties te controleren kan worden gewerkt aan het doel van geweldloos verzet: herstel van relatie. In zijn boek ‘Geweldloos verzet in gezinnen’ beschrijft Omer de gedachte uit de theorie die hij combineerde met principes uit de hechtings- en systeemtheorie, en beschrijft hij de interventies: de-escaleren, relatie- en herstelgebaren, weigeren van bevelen, campagne van bezorgdheid, steungroepen, aankondiging en sit-in, waarin vooral volhardendheid en doorzettingsvermogen van opvoeders wordt gevraagd.

Door controle te nemen over eigen gedrag en de kracht van de stilte te gebruiken komen opvoeders weer in contact met de jongeren, wat winst betekent voor beiden.

Hoewel oorspronkelijk ontwikkeld voor jongeren met gewelddadig en zelfdestructief gedrag, wordt de methodiek intussen ook ingezet in het onderwijs, buurtwerk en diverse poliklinische of residentiële settingen.

In de Volkskrant verscheen een ilustratief artikel hoe geweldloos verzet in de praktijk werkt: Klappen van je kind